September is al bijna halverwege, de ochtenden en avonden zijn fris. Iedereen is weer in zijn dagelijkse doen.
Hoewel, iedereen? Onze kids hebben allebei nog niet zoveel zin om naar school te gaan. Mijn peutervrouwtje Lynthe heeft het nog luxe, die gaat twee ochtenden per week naar de peuterspeelzaal. Toch begint ze daar hartverscheurend te huilen wanneer ze “alleen” achterblijft.
Dan is er licht aan de horizon, want ze heeft een nieuw klasgenootje, dat moeiteloos veel langer en veel harder huilt dan Lynthe. Zij is hierdoor zo verbaasd, dat ze abrupt stopt met huilen en haar met grote ogen aankijkt. Vervolgens meldt ze doodleuk aan de leidster: “Ik ga nu niet meer huilen, hoor!”
Dan hebben we Kleuterman. Hij begint ’s ochtends aan het ontbijt met vragen. Let wel, ik begin mijn ochtenden met een grote mok koffie en voor die leeg is, ben ik nog niet zo in de stemming voor praten, laat staan voor vragen waarop ik ook geen origineel antwoord weet te bedenken.
“Waarom moet ik naar school?” (ok, ik ben eerlijk, die gaat nog) “waarom moet ik vandaag twee keer naar school?” ”Waarom moet Lynthe maar een keer?” “Waarom moet ik naar school als jij thuis bent?” ” Blijf jij bij me op school?”
Ik begrijp hem wel. Stel je voor dat je bijna vier jaar lang de hele dag thuis of bij opa en oma bent. Je speelt wat met je vriendjes op de peuterspeelzaal,spreekt zo nu en dan eens met ze af, je doet eigenlijk alleen maar leuke dingen.
Dan wordt je vier in juni en iedereen vertelt je hoe groot je bent. Je mag al naar de basisschool! Wauw! Je zusje moet ervan lusten: Lynthe ik ben al vier, jij nog niet hè? Ik ga al naar de basis!”
Je gaat een maand naar school, (periode tussen je verjaardag en de vakantie) maar mama is flexibel, wanneer je het hebt gehad, mag je best een keer thuisblijven.
Zomervakantie! Zes weken maar liefst waarvan drie weken in de camper naar Frankrijk. Het is lang leve de lol. Je zwemt en speelt de hele dag!.
Maar op een ochtend, wanneer je net een paar dagen terug bent in huis, ga je weer naar school. Dan doet je buik gek en je mond voelt krampachtig. Een traan langs je wang.
Iedere ochtend vraag je, moet ik vandaag weer naar school?
Ik geef hem groot gelijk. Ik gaf me ook niet zo snel gewonnen. Hoe leuk school ook is, wanneer je de vrijheid nog proeft op je tong, valt het heus niet altijd mee.
Geloof me, lieverd, het wordt alleen maar leuker!
