Dierenangst
Samen met mijn twee kinderen een bezoekje brengen aan de kinderboerderij is een uitje waaruit blijkt dat ik twee totaal verschillende kinderen heb. De deinst al achteruit als ze in de verte een cavia ziet, de ander rent vol enthousiasme achter de dieren aan. De oudste is bij ons “de bangerik”. Al sinds ze baby was zijn dieren niet aan haar besteed. Ze loopt altijd met een grote boog om alle honden heen. En als het even kan, mogen we haar optillen totdat het “grote gevaar” is geweken.
Ze komt telkens weer met een noodgang naar binnen gerend als er een poes in de tuin loopt. Een tijd lang durfde ze zelfs niet alleen door de tuin van haar vriendinnetje te lopen omdat daar een konijn in een groot hok in de tuin staat. Niet zomaar een konijn maar een heuse vlaamse reus. Nu ze op school zit en bij vriendjes en vriendinnetjes gaat spelen, vraagt ze eerst aan het desbetreffende speelmaatje of hij of zij een diertje thuis hebben. Is het antwoord nee, dan kan er pas gespeeld worden.
Het gaat inmiddels wel iets beter met haar angst voor dieren en Sara had deze dag dan ook besloten om de schaapjes te gaan aaien bij de kinderboerderin. Wij vonden dat nogal ambitieus voor iemand die op vakantie in Turkije nog op de ontbijttafel klom omdat de hotelpoezen haar broodje wel interessant vonden. Maar dan zitten we toch echt in de auto richting de kinderboerderij. Sara is er nog steeds volledig van overtuigd dat ze de geitjes wel durft te aaien.
Aangekomen bij de boerderij blijkt dat die overtuiging niet helemaal juist was. Terwijl de jongste nog luider begint te kakelen dan de kippen die om hem heen lopen, kruipt Sara al achter mijn benen. De poort die naar de schapen en geiten leidt, nadert snel en zodra ik de poort opendoe is Sara al zo’n beetje in mij gesprongen. Julian rent meteen naar binnen en rent achter de schapen aan. Aaien? Aaien? Vraagt hij. In plaats van een lieve aai, trekt hij al aan de staart van een van de schapen. Julian ligt in een deuk, Sara slaakt een gil van paniek. Bij de shetland pony’s wordt het er niet beter op en de schuur met de konijnen en cavia’s lijkt ons de meest veilige oplossing. Schichtig kijkt Sara over het hekje naar de cavia’s. Wij zijn verrast als ze rustig blijft kijken en vervolgens doorloopt naar de konijnen. Julian dendert inmiddels door de konijnenschuur en zwaait en roept naar de knaagdieren. nijntje Kijkuhh, nijntje kijkuhh!!! Sara bestudeert de konijntjes en vraagt wat de konijnen eten, waarom ze geen jas dragen en of ze het nu dus niet vreselijk koud hebben. Bij de hagedisjes en de kikkers blijft ze ook lange tijd staan en houdt zich bezig met het tellen van deze beestjes.
Er lijkt dus toch een beetje verbetering komen in de situatie. En wie weet vraag ze binnenkort nog wel om een huisdier. Alleen moeten papa en mama daar ook nog voorstander van worden. Want wie mag elke week het konijnenhok gaan schoonmaken? Precies! Misschien kunnen we aan Sinterklaas een goudvis vragen. Maar of die lang in zijn kommetje zal blijven zitten met de grijpgrage handjes van Julian. Dat is dan weer een andere vraag. Voorlopig houden we het dan toch maar bij bezoekjes aan de kinderboerderij en de dierentuin.
