Bij ons in de stad kun je met baby’s en peuters een cursus Muziek op schoot volgen. Een leuke manier om je kleintje kennis te laten maken met muziek en verschillende kleine muziekinstrumenten.
Met Sara heb ik deze cursus gevolgd toen ze anderhalf jaar oud was. Met veel plezier stapte ik op de donderdagochtend altijd vroeg op de fiets om het gezichtje van Sara een uur lang te zien glunderen.
Ze genoot ervan. Ze vond het vaak wel wat eng om bij de juf een instrument te halen maar als mama een beetje hielp, was het prima. De liedjes die gezongen werden vond ze prachtig, het slaan op de trom was een heus feest. Een absolute aanrader wat Sara betreft.
Nu 2,5 jaar later heb ik besloten dezelfde cursus te volgen met Julian. Hij is altijd dol op muziek. Zodra thuis de radio aangaat begint hij al rondjes te draaien, te springen en te klappen in zijn handen. Een muziekcursus zou dan ook gegarandeerd een daverend succes worden. Afgelopen september was het zover en vol goede moed liepen we het cursuslokaal in. Julian ging keurig op schoot zitten. Niets aan de hand. Maar toen kwam de juf met een aapje om alle kindjes goedemorgen te wensen. Daar had Julian echt geen zin in en besloot om maar meteen weer naar de deur te lopen. En toen zag hij iets wat de hele muziekcursus verder compleet overbodig maakte. Vanuit het kleine raampje bij de deur kon hij precies het treinstation zien met bijbehorende vertrekkende en aankomende treinen. Vanaf dat moment positioneerde Julian zich tijdens de eerste lessen consequent bij dit raampje. Ik hoef hierbij niet te vertellen dat Julian, zoals de gemiddelde man, een obsessie heeft voor alles met wielen. Het was totaal zinloos om Julian nog de muziekkring in te slepen. Dit ging alleen gepaard met vele protesten. Als hij zich dan weer had losgewurmd, begaf hij zich snel weer naar het “treinstationraampje”.
Inmiddels hebben wel al tien lessen achter de rug (ik blijf keurig iedere week gaan) en lijkt er toch wat verbetering in de situatie te komen. Hij vindt het inmiddels acceptabel dat het knuffelaapje hem goedemorgen wenst. Ook de trommels kunnen zijn goedkeuring nu wegdragen. Toch zeker twee minuten slaat hij met de stokken op zijn trom voordat hij het weer voor gezien houdt. Als de juf besluit om op de muziek te dansen en te stappen in het klaslokaal zijn er echter nog steeds twee keuzemogelijkheden: of ik moet meneertje optillen en met de 12,5 kg door het klaslokaal sjouwen of hij werpt zich languit op de grond.
Gelukkig zijn er inmiddels ook nog twee succesvolle onderdelen aan de muziekles toegevoegd. “De wielen van de bus” en “tjoeke tjoeke treintje”. Op de sacherijnig kijkende peuter verschijnt dan toch iedere keer weer een lachje. Wel voorzichtig en vooral niet te enthousiast. We moeten uiteraard niet gaan denken dat hij het echt leuk vindt. Dadelijk geeft mama hem ook nog op voor de vervolgcursus.
Maar het allermooiste onderdeel van de les is toch echt het moment dat de juf de gitaar pakt om het “uitzwaai” liedje te zingen. Keurig wacht Julian op mijn schoot totdat hij wordt uitgezwaaid. Dan springt hij van mijn schoot, loopt naar de kapstok, pakt zijn jas en rent naar de deur. Nog snel een trap af en de draaideur door en dan kan Julian weer opgelucht adem halen. Want buiten kan hij het treinstation weer in zijn volle glorie bewonderen. En ik…. ik ben stiekem ook weer blij dat de les erop zit. Nog vier keer en dan is de cursus voorbij. En zul je zien dat hij de laatste les vol enthousiasme meedoet…
