Als mama van twee kleine kindjes ben je druk. En als je daarbij ook nog een baan hebt, wordt het er meestal niet rustiger op. Een mama is regelmatig genoodzaakt om te multitasken. Kinderen verzorgen, opvoeden, werken, het huishouden: we doen het allemaal tegelijk.
Twee jaar geleden heb ik mijn parttime baan opgezegd en ben ik als zelfstandig ondernemer aan de slag gegaan. Een goede keuze en de vrijheid is heerlijk. Ook heb ik veel minder ochtendstress omdat het niet erg is als ik zelf in joggingbroek, zonder mijn ontbijt en zonder make-up, mijn kinderen bij school aflever. Thuis kan ik nog rustig mijn bakje ontbijtgranen consumeren en mijzelf weer toonbaar maken voor de buitenwereld.
Maar als zelfstandig ondernemer, waarbij ik eigenlijk 24/7 bereikbaar ben, laait de stress zeker geregeld op. En eerlijk gezegd is multitasken vaak zelfs een absolute voorwaarde om überhaupt nog te functioneren.
Ik werk vanuit huis en probeer altijd zoveel mogelijk gedaan te krijgen in de uren dat mijn kinderen op het kinderdagverblijf of op school zitten. Dat lukt aardig . Maar mijn klanten lijken er een neus voor te hebben om mij “dringende vragen” te mailen en te bellen op de momenten dat ik luiers aan het verschonen ben, een van de kinderen een driftbui heeft of als het 15.10 uur is en ik mijn dochtertje uit school moet halen.
Gevolg is dat, mijn tot dan toe redelijk gestructureerde dag, verandert in een grote stressexplosie. Met spoed moeten er offertes gemaakt worden, wijzigingen worden aangebracht in bestaande boekingen of er moet een reis vastgelegd worden. En als zelfstandig ondernemer kun en wil je geen nee zeggen. Nee betekent immers geen verdiensten. Dus ga ik meteen aan de bak.
Op zulke momenten verander ik ook direct in een draak van een moeder die geen tijd meer heeft voor haar kinderen. De plicht roept! Ik poog om mezelf in de multitaskstand te zetten en kruip achter de computer. Om de vijf minuten draai ik mijn hoofd om mijn kinderen gade te slaan.
De kinderen maken ondertussen gretig gebruik van het feit dat ik 90% van wat ze uitvreten niet zie.
Voor ik het weet is mijn zoontje in de weer met grote aantallen plastic bekers en de yokidrink die hij op een of andere miraculeuze wijze van de bovenste schap van de koelkast heeft weten te pakken.
Mijn dochter smeert ondertussen samen met haar vriendinnetje haar nieuwe fiets volledig onder de modder. Julian, die inmiddels onder de yokidrink zit, weet zichzelf met behulp van mijn make-uptasje zichzelf om te toveren in een clowntje.
Vol met modder komen mijn dochter met vriendinnetje vervolgens de woonkamer ingestormd, welke ik uiteraard net gisteren gedweild heb. “Mama, mama, mama, mogen we een snoepje?” Ik antwoord: “uuuh even wachten, ik ben bezig……uuhh ja, pak maar….” En ja hoor, de consequente moeder is ook totaal verdwenen.
Als ik het meest dringende gedaan heb en ik daarna het resultaat bekijk van mijn onoplettendheid, kan ik niets anders dan heel erg kwaad worden. Vooral kwaad op mezelf, op de kinderen, op de klant en op alles en iedereen…. Oftewel ik ben gestrest!
En iedere keer als een dergelijk tafereel zich heeft afgespeeld, beloof ik mijzelf om de klant voortaan toch maar te laten wachten tot mijn kinderen ’s avonds op bed liggen.. Ik beloof plechtig om niet meer bij iedere pingel die ik hoor meteen naar mijn smartphone te grijpen. Ik beloof plechtig niet boos op mijn kinderen te worden terwijl ik zelf een draak van een mama ben. Ik beloof mijzelf plechtig dat mijn werk niet meer ten koste gaat van mijn kinderen. Ik beloof het!!!
