Altijd heb ik geroepen dat ik geen kinderen wil, niet omdat ik een hekel had aan kinderen, in tegenstelling. Echter had ik plannen om carrière te maken en rond mijn 34e Nederland te verlaten om lekker in een warm land te wonen waar het het hele jaar door mooi weer is, waar je het hele jaar door je planten buiten kan hebben en en en. Ik vond dat ik het een kind niet aan kond doen, om een moeder te hebben maar opgevoed te worden door kinderdagverblijf en grootouders. Ook voor mijzelf zou ik het vreselijk vinden om alle eerste dingen te moeten missen. Ook een kind uit vertrouwde omgeving te rukken, naar een vreemd land, ver ver weg van het leven dat het tot dan toe kent vond ik not done.
Dat carrière maken en vermogen opbouwen verliep allemaal gesmeerd tot ik vermoeider en vermoeider werd, met name in de winter volgens de huisarts een winter depressie. Elk jaar erger. En in 2010 kreeg ik de diagnose langwerkende schildklier. Dus aan de Schildklier hormonen en daar zou het beter mee moeten worden. Maar dat werd het niet. Uiteindelijk bleek ik een auto-immuune schildklier te hebben. Door fouten van artsen en specialisten ruim 1,5 jaar onnodig in de MMM.
In Januari begon ik mij te realiseren dat ik mijn doelstellingen in leven moest gaan bijstellen. Ik kon er wel aan vast gaan houden, maar dat zou op lange termijn alleen deprimerend werken. Het was tijd om grotendeels los te laten en andere plannen te maken voor mijn toekomst. Plannen die haalbaar zijn met het kleine beetje energie dat ik heb. Plannen waaruit ik energie kan putten en in de toekomst weer kan groeien tot de persoon die ik was en die ik weet dat ik weer kan worden. Vrolijk, sociaal deelnemend aan de maatschappij, in plaats van gevloerd door eigen lichaam leven als een kluizenaar.
Door mijn werk ervaring en creativiteit, zijn er mogelijkheden om in de toekomst vanuit thuis genoeg geld te verdienen om een leuk leven te lijden. Als ik hele dagen thuis ben en later dan ook vanuit thuis werk, dan kan ik ook gewoon mijn eigen kind opvoeden, ik ben nu nog jong en hoewel het idee van emigreren nog niet helemaal over boord is heb ik alleen de huidige verschrikkelijke maatschappij nu nog als excuus om geen kinderen te krijgen. Maar dat argument deed het hem ook niet meer. Dus met manlief overlegd wat hij van het idee kinderen krijgen vindt.
Behalve de bezwaren dat het misschien financieel lastig kan worden mocht het allemaal niet zo gaan als gepland en dat dit geen ideaal moment is gezien mijn onzekere situatie (maarja, als je daar op moet wachten) vond hij het een goed en leuk idee en begon te glunderen bij mijn 180 graden ommekeer met betrekking tot kinderen krijgen. Afgesproken dus dat we zien wat de toekomst ons gaat brengen en desnoods verkopen we ons huis of wat ook nodig is voor een gelukkige toekomst. Als we maar lief zijn voor elkaar, met elkaar blijven praten en van elkaar blijven houden. Dit is al 6 jaar goed gegaan, zelfs in mijn hele slechte periode, dus dat zal in de toekomst ook vast wel goed gaan.
Bij mijn afspraak op 1 maart het laatste spannende momentje. Vragen aan de internist of ik met mijn bloedwaarden zwanger mag raken. En dat mocht 
Ondertussen al info op internet gezocht en meteen foliumzuur pillen gehaald. We mogen ervoor gaan!!!
