Sinds mijn dochter (15 maanden) doorslaapt, nu zo’n 5 maanden, maak ik er gewoonte van iedere avond even bij haar te kijken. Het is iedere avond weer een verrassing hoe ze ligt, soms op haar buik beschermend over haar pop, soms in een slakkenhouding, waarin haar knietjes omhoog getrokken zijn, soms compleet “relaxt” op haar rug met haar armen boven haar hoofdje.
Er zijn avonden dat ik haar onderstop, haar knuffeltjes bij haar neer leg, en haar speentjes weer naast haar leg, haar wangetje streel of haar een kus op haar voorhoofd geef. Sommige avonden ligt zo “rommelig” dat ik het laat voor wat het is, ik wil haar tenslotte niet wakker maken. Soms als ik binnenkom, hoe zachtjes ook, wordt ze wakker en zit ze slaperig voor haar uit te kijken, ze geeft geen kik. Ik leg haar neer en ze laat zich gewillig onderstoppen,ik kus haar, en fluister iets om weer te vetrekken. Ze merkt het amper, maar is toch even ontwaakt. Meestal slaapt ze door en luister ik naar haar ontspannen ademhaling, zit ik even bij haar, genieten van de volkomen rust die er op dat moment is.
Ieder avond sluip ik bij mijn prachtige dochter naar binnen, en iedere avond besef ik dat ik ontzettend gelukkig mag zijn dat ik als moeder door het leven mag, met een fantastische dochter!
