….het programma bestaat al een aantal jaar. Maar ik heb het altijd feilloos weten te omzeilen. Ik kan niet zo goed tegen zieke en dode mensen. En dat terwijl ik toch echt in de (gehandicapten)zorg werk en ziekte en dood met regelmaat tegen kom.
Maar dit programma is anders, je komt zo dichtbij en bent toch ver weg. Je kijkt naar mensen en de strijd die ze leveren, samen met hun geliefden. Het gaat vaak over jonge mensen, in sommige gevallen kinderen en dat is iets wat ik erg moeilijk vind.
Toch ben ik dit seizoen overstag gegaan en ben ik gaan kijken. En nu kan ik niet meer stoppen. En dat heeft me al meer dan eens tot tranen geroerd. Ik vind het een mooi programma, wat een goed beeld geeft van hoe mensen omgaan met de wetenschap dat ze niet meer beter worden en zelfs zullen overlijden.
Hoewel ze weten dat ze in principe niet meer te redden zijn, blijven deze mensen stuk voor stuk positief. Allemaal hebben ze ergens nog een sprankje hoop dat er toch een medicijn voor ze komt. En dat motiveerd me om mijn eigen ‘problemen’ en ’obstakels’ te relativeren en niet in de put te raken.
Waar ik wel van in de put raakte was toen ik, na het bekijken van een aflevering, uit nieuwsgierigheid, de website van het programma bekeek. Ik kwam er achter dat er al 3 van de 5 jongeren overleden waren. Daar viel ook de jongen onder die op mij zo levenslustig en vol hoop over kwam. Geschokt was ik! En datgene, waarom ik normaal gesproken nooit kijk, gebeurde weer…. ik projecteerde de situatie op mezelf. Het zal je kind maar zijn!
Misselijkmakend en eng vind ik dat. En toen ik van de week van mijn buurvrouw hoorde dat een meisje wat altijd bij ons voor de deur speelde (en bij haar kinderen op school zit), accute leukemie heeft en zeer waarschijnlijk niet meer beter wordt, kwam alles wel heel erg dichtbij.
Ik ben zielsgelukkig met mijn, op dit moment, gezonde kinderen. Maar ik ben me er meer dan eens van bewust dat de gezondheid waarin we nu leven, geen zekerheden bied voor de toekomst. Doodsbang ben ik dat bij een van mijn zoons na een val een ongeneeslijke ziekte wordt ontdekt (zoals ook bij die jongen van het programma). En angstig word ik als mijn zoon over pijn in zijn knie klaagt (wat gewoon groeipijn blijkt te zijn). Het zal je toch maar gebeuren!
Maar goed, je kan je leven hier niet door laten bepalen! Je moet gewoon door blijven leven, anders gaat het mis. Dus dat doen we, maar ik ben zeer dankbaar voor het feit dat alles op dit moment goed gaat en in goede gezondheid is. Dat dat maar zo mag blijven! En ik wens iedereen waarbij dit anders gaat heel veel sterkte….
IK herken het hoor. JE bent wat dat betreft (gelukkig) niet de enige. Ik ook niet zo blijkt wel na je blog.
Ik volg dat soort programma’s ook niet. Om dezelfde reden.
Toen ik nog geen kinderen had vond ik het al moeilijk relativeren, maar sinds ik moeder ben komen dit soort dingen toch hard binnen. Waarschijnlijk zal dat altijd zo blijven ben ik bang, maar misschien zorgt het er ook wel voor dat we ons realiseren wat we hebben en hoe belangrijk het is.