Recensie
Wil je lekker met je kinderen naar buiten, maar heb je geen zin in weer dat zelfde rondje park/bos/duinen? Zit je je weer te ergeren aan je op de bank hangende kids? Geen idee hoe je die bloedjes van kinderen in beweging krijgt? Dan is dit boek een uitkomst. Want met de dingen die hier in staan is geen enkel kind binnen te houden. Weer of geen weer.

Wat er wel niet allemaal in staat? Nou weet ik best iets van dieren, bomen en planten. Ik kom vaak in het bos, de duinen en op het strand. Maar in dit boek gaat om de details. Ooit geweten dat de grootste regenworm wel 6,7 meter lang kan worden? Of dat een koolmezenpaar zo’n 8.000 rupsen en andere insecten aan hun jongen voeren? Leuk toch!

Onbekend maakt onbemind. Omgekeerd geldt natuurlijk hetzelfde. Als je kinderen wat leren over kriebelige kruipbeestjes zullen ze er ook niet meer bang voor zijn. Sterker nog: grote kans dat jullie huis straks helemaal vol staat met terraria! Het boek is geschreven voor de wat oudere kinderen. Voor kinderen die al kunnen lezen en dan zelf met dit boek – alleen of met een vriendje – de hort op kunnen. Niets spannender natuurlijk dan er zelf op uit trekken. Maar zijn die van jou nou nog te klein om te lezen of om zelf op pad te gaan, kan je natuurlijk lekker met z’n allen er op uit trekken.

Schaf, als je dit boek koopt, wel gelijk een paar goede regenlaarzen aan. Zorg dat je wasmachine het doet en dat je voldoende boterhammen in huis hebt voor als ze uitgehongerd thuis komen. Dan staat niets jullie avontuur nog in de weg!

Actie! Natuur voor coole kikkers – Michael Cox
Non fictie jeugdboek, Paperback, 192 pagina’s, Tirion Natuur
Bestel het boek hier>>

Een groot kartonnen zoek- en aanwijsboek met scènes gemaakt uit Fimo-klei gemaakt door Ann De Bode. Zij is al vier keer bekroond met de Publieksprijs van de Picturale in Ronse voor haar werk.

Recensie
Mijn straat, een wereld van verschil is een mooi, groot prentenboek, waar in 6 grote platen zes verschillende culturen in beeld worden gebracht. Door middel van illustraties gebaseerd op gekleide poppen zien we zes verschillende winkels: een Marokkaanse, een Chinese, Israëlische, Congolese, een Belgische en een Indiase winkel. Samen met je kind kan je platen bekijken en de verschillende dingen benoemen. Het boek heeft namelijk geen tekst; het is meer een zoekboek. Het verhaal bij de platen kan je dus zelf bedenken. En dat is leuk, want dan kan het verhaal iedere keer weer anders zijn. Tegelijkertijd is ook niet leuk, want soms heb je gewoon even geen zin om je eigen verhaal te bedenken en weet je wellicht zelf ook niet genoeg over de verschillende culturen om hier wat over te vertellen. Maar dan laat je gewoon jouw kinderen hun gang gaan. Bij hen is fantasie en inspiratie vaak geen enkel probleem. Stel ze vragen als: “Hoe zien de mensen eruit, wat kan je in elk van de winkels kopen? Ken je misschien iemand die ook uit China, Israël, Marokko komt?”

Mijn straat, een wereld van verschil – Ann de Bode
Prentenboek, Hardcover, 14 pagina’s, De eenhoorn
Bestel het boek hier>>

Dit is het grootste probleem: mijn moeder is dood.
Dit is het een na grootste probleem: mijn vader weet het even niet zo goed. Dat mag natuurlijk best, maar er komt wel veel rommel van. Die moet ik steeds opruimen en ik ben nog maar tien.
Verder zijn er kleinere problemen: de boot is klein. We hebben weinig geld. Mijn vader is barbier en geen gewone kapper die ook vrouwen kan, dus heeft hij maar de helft van de wereldbevolking als klandizie. Gelukkig zijn hier best veel mannen die zich het liefst de hele dag laten scheren en knippen. Tenminste, dat zegt mijn vader.
Dan is er nog het nieuwste probleem dat klein begon maar steeds groter wordt: mijn moeder is gecremeerd en ze zouden de as nasturen, maar ze kunnen ons denk ik niet vinden. Omdat mijn vader het even niet zo goed weet. Omdat ik nog maar tien ben. ‘We zijn op doorreis,’ zegt de vader van Olivia. Maar wat is een doorreis als je niet van je plek komt? Op een boot nota bene, gestrand in de tuin van een kapsalon? Het is maar voor tijdelijk, weet Olivia, zolang haar vader het even niet zo goed weet. Maar hoe kom je weg van een boot in de tuin? Zonder moeder, maar met veel herinneringen en een compleet veranderd leven?

Recensie
Ik heet Olivia en daar kan ik ook niets aan doen brengt je weer helemaal terug naar je eigen kind-jaren. Het is zo invoelbaar geschreven dat even helemaal vergeet dat jouw tienerjaren al heel lang achter je liggen en je bent weer dat kind dat de wereld van volwassenen maar moeilijk begrijpen kan. En haar eigen wereld ook. Het is ingewikkeld en oneerlijk en lang niet altijd even fijn. Op een eerlijke en doeltreffende manier wordt het leven van een meisje van 10 jaar geschetst, die net haar moeder verloren heeft. Niet alleen zijzelf worstelt met dit verdriet en met het nieuwe leven wat dit met zich mee brengt. Ook moet ze leren omgaan met haar vader, die ook even niet meer weet hoe het verder moet. Ze hannesen allebei met het leven. Worstelen, ieder op hun eigen manier met hun eigen verdriet. Ze moeten elkaar erdoor heen helpen, maar kunnen elkaar niet altijd vinden.

Hoewel het een jeugdboek is, kreeg ik er tijdens het lezen toch steeds tranen van in mijn ogen. Het confronteert. Maar wel op een manier die kinderen aan kunnen. Ik denk op een manier die kinderen kunnen begrijpen. Het zal ze zeker tot nadenken stemmen. Het leert ze ook dat een leven er heel anders uit kan zien dan het standaard gezin van vader, moeder, kind(eren). En dat het helemaal niet noodzakelijk is om in een huis te wonen. Olivia en haar vader wonen op een zeilboot die in hun achtertuin ligt, wat misschien gek is, maar toch… Kortom een boek dat ergens over gaat. Niet per definitie geschikt voor alle kinderen. Maar als jouw kind eraan toe is en dergelijke problematiek aan kan, is het een bijzonder mooi en goed geschreven jeugdroman.

Ik heet Olivia en daar kan ik ook niks aan doen – Jowi Schmitz
Jeugdroman, Paperback, 176 pagina’s, Lemniscaat
Bestel het boek hier>>

Recensie
Wat een zalig boek! Misschien nadert het zelfs wel het ideale voorleesboek. Alles staat er in: lange verhalen, korte verhalen, rijmpjes, liedjes, plaatjes. En dan ook nog over alle onderwerpen die je je maar bedenken kunt: voor het eerst naar school gaan, ridders en draken, buiten slapen, leren schaatsen, groene griezels, monsters van taart. Er zitten zelfs verhaaltjes van Nijntje en van Dribbel in. En waarom dit nou zo ideaal is? Omdat je nu kunt kiezen. De meeste voorleesboeken bestaan uit min of meer even lange verhalen of hoofdstukken. Maar soms heb je nu eenmaal zin in een lekker lang verhaal, gezellig met z’n allen in bed. Terwijl je een andere keer geen tijd (of zin) hebt en je je er een beetje gauw vanaf wilt maken. Dan heb je juist een wat korter verhaal nodig. Of een liedje. Of een gedichtje.

Ander bijkomend voordeel van afwisselend lange verhalen en korte verhalen in één boek, is dat het de ideale oplossing biedt voor het eeuwige “Ah toe, nog eentje” probleem. Nu zeg je in het vervolg heel schappelijk: “Nou, vooruit, we lezen het volgende verhaal ook nog.” En laat dat nou net een 10 regelig gedichtje zijn!

Ik kan lekker alles zelf! – diverse auteurs
Voorleesboek, hardcover, 128 pagina’s, Pimento
Bestel dit boek hier>>

Er stond een man op het schoolplein.
Niemand had hem ooit eerder gezien, wonderlijk…
Elke keer als hij door de straat liep
begon het te sneeuwen.
De mensen vroegen zich bezorgd af:
Wat doet die man daar?
Waarom staat hij daar?
Zou hij een je-weet-wel zijn?

Recensie
Er staat een man op het schoolplein. Hij kijkt naar de kinderen. Hij praat met niemand, haalt ook geen kinderen op. Hij staat daar maar en kijkt.

Een bijzonder boek. Je eerste reactie is: wat doet die man daar. Waarom staat hij daar en waarom kijkt hij naar de kinderen, heeft hij slechte bedoelingen? Wil ik dit boek wel lezen, laat staan voorlezen? De ouders in het boek reageren net zo: wie is die man, wat moet hij van onze kinderen? De politie wordt erop afgestuurd, omdat ze hem zelf niet durven aanspreken.

Als de man gevraagd wordt wat hij komt doen, zegt hij: “Ik kijk naar de kinderen.” Hij kijkt naar de kinderen om van hen te leren. Hij wil van ze leren wat ze wensen.

Te leren van de kinderen.
Te leren wat ze wensen.
Want als het niet meer dromen kan
dan hoort het bij de mensen.

De man wordt gearresteerd. Het is de kerstman.

Een fantastisch mooi boek. Juist omdat er diepere lagen in zitten. Allereerst worden we flink met onze neus op het feit gedrukt dat we zo achterdochtig geworden zijn. Niet geheel onterecht natuurlijk, maar toch. Niet in iedere vreemdeling schuilt een misdadiger.

Daarnaast wordt ons nog maar een keer verteld dat we kunnen leren van onze kinderen. Kinderen kunnen nog dromen, hopen, wensen op een manier die volwassenen vaak allang verleerd zijn. Iedereen weet dat, toch vergeten we het vaak.

Een erg mooi boek om (voor) te lezen.

De man op het schoolplein – Herman van Veen
Voorleesboek, hardcover, 30 pag, UItgeverij Kok
Bestel dit boek bij Bol.com>>

Recensie
Een Mens-erger-je-niet, maar dan een (nog) eenvoudiger variant. Met 3 pionnen (biggen) en een wat korter rondje. Zo heb je net wat minder kans om ervan afgegooid te worden door je broertje, zusje, vriendje, moeder en heb je sneller al je drie biggen veilig in hun hok. Net zo eenvoudig als Mens-erger-je-niet en net zo leuk. Maar wel met een paar handige extraatjes. De biggen zijn bijvoorbeeld zo gemaakt dat ze makkelijk beet te pakken zijn. Ook de wat kleinere, nog iets wat onhandige vingertjes grijpen nu niet meer zo snel mis. En als ze dat wel doen is het ook niet erg, want de biggen staan op een plateautje, waardoor ze niet makkelijk omvallen. Ideaal, want één van de ergernissen bij Mens-erger-je-niet was nou juist dat al die pionnen steeds weer omvielen. En dan werd er wel erg makkelijk gesjoemeld met plaatsen… Om je rot te ergeren!

De dobbelsteen van dit Holle Bolle Big bordspel zit in de buik van de Grote Big die in het midden van het bord geplaatst moet worden. Door op zijn buik te drukken springt de dobbelsteen op en rolt op een ander cijfer. En dat is fijn, want dan kan ook niemand in een woedende bui de dobbelsteen door de kamer smijten. Let er wel op dat een zes-gooier de volgende keer hard genoeg drukt, anders maakt de dobbelsteen slechts een klein hupsje en gooit er een spelertje wonder boven wonder steeds opnieuw zes… Maar dat is dan tegelijk ook het enige eventuele nadeel van dit spel.

Hoewel er natuurlijk niets boven het originele Mens-erger-je-niet gaat, is dit voor jongere kinderen zeker een hele leuke variant.

Bestel dit spel hier>>

Recensie
Toen we de DVD De Sint komt thuis voor het eerst gingen bekijken, dacht ik dat we een heuse speelfilm te zien zouden krijgen. Maar niets bleek minder waar. Wat vonden we dat jammer! De DVD bestaat uit 20 zeer korte afleveringen die tezamen een Sinterklaasfilm maken. Dat betekent dat het verhaal doorloopt, maar wel in stukjes is geknipt. Zo zien we in telkens 5 minuten dat de Sint op een goed moment weer naar Nederland wil. Als hij wil uitvaren blijkt alleen dat de stoomboot stuk is. En als het eenmaal gelukt is die boot weer aan de praat te krijgen, is het grote boek weg. Vervolgens raken de cadeautjes nog zoek en…. Eerlijk gezegd zijn we nooit verder dan dat gekomen. Het is natuurlijk best leuk bedacht allemaal, maar zeg nou zelf: niet heel erg origineel. En dat zou nog tot daar aan toe geweest zijn als het inderdaad om een hele film gegaan zou zijn. Maar nu dat het in 20 ultrakorte afleveringen onderverdeeld is, krijg je om de vijf minuten eerst het muziekje en de aftiteling om vervolgens weer hetzelfde muziekje te horen als iedereen opnieuw geïntroduceerd wordt. Ook Sinterklaas. Terwijl je toch zou denken dat die geen introductie behoeft… En dan na 5 minuten filmpje weer: muziekje, aftiteling, muziekje introducties. En wat helemaal irritant is: elke nieuwe aflevering begint met een samenvatting van de voorgaande afleveringen, maar omdat ze zo kort zijn heb je die 1 minuut geleden gezien en weet je nog echt wel wat er net is gebeurd.

We hebben het zeker 4 keer geprobeerd, maar nooit is het gelukt om de DVD tot het einde af te kijken. Nou is die ook best lang (107 minuten), maar we zijn nooit verder gekomen dan maximaal 3 afleveringen per keer en op een goed moment wilden de kinderen helemaal niet meer kijken. En zo weten we nog steeds niet of Sinterklaas nou wel of niet Nederland haalt.

En om het allemaal nog minder aantrekkelijk te maken: er wordt door alle Pieten Vlaams gesproken. Niet dat ik iets tegen Vlaams heb, maar uit Piet zijn mond klinkt het toch gek. En Americo hebben ze voor de gelegenheid Bengeltje genoemd. Het waarom daarvan is mij ontgaan. Ook de kinderen, die over het algemeen de gekste dingen doodnormaal vinden, konden het mij niet uitleggen. Sterker nog, die kwamen alleen maar met nog meer ingewikkelde vragen als: “Heeft Sinterklaas dan twee paarden? Zijn Americo en Bengeltje neven van elkaar? Welke vindt Sinterklaas liever?”

Al met al een zeer matige film (in afleveringen) en wat mij betreft niet de aankoop waard. De DVD is alleen leuk als je, net als het Sinterklaasjournaal, elke dag 1 aflevering bekijkt en zo de spanning opbouwt tot aan 5 december. Maar dat vergt wel een stukje discipline voor een middelmatige vertoning.

Bestel deze DVD hier>>

Recensie
Genomineerd als speelgoed van het jaar 2012, maar wat mij betreft mag het die titel niet voeren. Het idee is echt superleuk. Niets mooiers dan spelenderwijs dingen leren. En zeker op die leeftijd, zo´n beetje groep 3, wanneer ze volop bezig zijn met cijfers, tellen en leren rekenen. Wat dat betreft viel het bij de kinderen ook zeer in de smaak. En niet alleen bij de kinderen die al een beetje kunnen rekenen. Ook met de nog wat kleineren is rekening gehouden. Op de achterkant van de opdrachtkaartjes met sommen staan namelijk optel-plaatjes. Zo kan er op 2 rekenniveaus tegelijk gespeeld worden, daar is goed over nagedacht. En er zijn ook nog een soort van jokerkaarten, waarmee je de ander behoorlijk dwars kunt zitten en dat maakt dat het spel niet alleen om sommen maken of tellen gaat, maar dat er ook nog een beetje geluk bij komt kijken. En dat is leuk. So far so good.

Alleen de uitvoering… De Grabbelboom zelf bijvoorbeeld. Die is van karton en moet je in elkaar zetten als een puzzel. En als het in de doos moet, moet ie weer uit elkaar. Die van ons heeft het niet lang volgehouden. Want het huisje werd al gauw ook gebruikt als een garage voor autootjes en een grabbelton voor fopcadeau’s. De bedenkers hadden beter een iets steviger materiaal kunnen gebruiken aangezien dit niet bestand is voor de kleuters die er mee spelen. De ingang van de grabbelboom, waardoor je kaartjes moet grabbelen is gemaakt van strookjes plastic die aan de bovenkant vastgeplakt zitten. Grijpgrage kinderhandjes zijn over het algemeen niet heel subtiel in hun handelen, de stroken hangen nog, maar ik weet heel zeker dat dat niet lang meer gaat duren. Gedoemd te mislukken. Maar het minst leuke vind ik nog dat er maar 4 kaarten met ieder 8 sommen erop zijn. Dat zijn in totaal 32 sommen. Dat is niet heel veel. Die kaarten kenden ze na drie keer spelen uit hun hoofd en daarmee was het spel “saaaaai” geworden.

Bottom line: het idee is erg leuk, maar aan de uitvoering schort het één en ander.

Bestel hier het spel>>

Zondagmorgen, half 10. Er staan al mensen bij de ingang van Artis. Niet heel veel, want het is nat en koud. Voor ons staat er speciaal iemand bij de hoofdingang, we worden verwelkomd als VIP’s. Nog een half uurtje wachten, dan mogen we naar binnen. De ronde koepel van het Artis Planetarium in. Wat is ie groot! De stoelen staan een beetje achterover, zodat je geen pijnlijke nek krijgt bij het naar boven kijken. Speciaal voor de kinderen en de vruchtbare samenwerking heeft Lego een film gemaakt: LEGO Star Wars^TM, een animatiefilm.

Legopoppetjes als Yoda, R2D2 en Han Solo vliegen over ons heen, afgebeeld op de koepel. Star Wars. Onze kinderen, 4 en 6 jaar oud, zijn er niet mee bekend, maar kijken hun ogen uit. Ruimtewezens, spacestations, raketten, ze vinden het fantastisch. Toch klimt de oudste al snel bij pappa op schoot. De jongste volgt niet veel later met een zacht fluisterend: ‘Mamma, ik vind het een beetje eng.’ Ik was hierop voorbereid en nam hem mee naar buiten. Cappuccino voor mij, ijsje voor hem. Maar dan komt iemand ons weer halen voor deel 2 van het programma: de ruimtereis….

Op de immense koepel van het Artis Planetarium wordt het heelal vertoond. Eerst onze blauwe planeet. Wat is ie toch mooi! En wat kan je goed zien waar er mensen wonen. Dat is werkelijk overal! Ineens word je je bewust van je eigen nietigheid. Vanaf de aarde vlogen we ons zonnestelstel in, zagen we de planeten die om onze zon cirkelen. Mercurius, Venus, Aarde, Mars… Vanuit daar door naar ons Melkwegstelstel, nog verder naar een ander zonnestelsel enzovoort. Fascinerend!

Toen de film afgelopen was, bleek de regen ook opgehouden te zijn en stond er een heerlijk zonnetje aan de hemel. Een zon en een hemel, die we nu toch even met andere ogen bekeken. Toen toch maar gauw terug naar ons aardse bestaan, al die verschillende soorten dieren, die op onze planeet zo bijzonder maken en waarvan je er een aantal kan zien in Artis. Wat blijven de aapjes toch leuk en de krokodillen spannend! We hadden weer een heerlijke dag in Artis!

De legofilm was eenmalig, maar de Reis door de Ruimte is altijd te zien in Artis; een absolute must!

Voor meer informatie: www.artis.nl

Was het een moeilijke keuze om Hilversum vaarwel te zeggen en voor jezelf te beginnen?
Toen mijn ex en ik besloten uit elkaar te gaan was mijn dochter Mirre 2 jaar. Dat vonden we nog te jong voor co-ouderschap. Het leek ons beter als Mirre één thuis zou hebben en het andere huis als logeeradres zou zien. Mirre kwam bij mij wonen. Maar ik werkte toen nog 3 avonden in de week. Dat werd teveel. Ik heb het altijd naar mijn zin gehad bij de televisie. Zeker die laatste jaren bij Hart van Nederland waren erg leuk. Toch ging de jeu er na een tijdje een beetje van af. Ik had graag wat meer invloed op de inhoud van de uitzendingen gehad. Maar er zaten zulke goede tekstschrijvers, dat mijn eigen tekst schrijven helemaal geen zin had. Dat maakte de beslissing om weg te gaan wel makkelijker.

Wat viel je het zwaarst na je scheiding?
Waar ik geen rekening mee gehouden heb, en ik denk de meeste mensen niet, is dat niets meer vanzelfsprekend is als je eenmaal uit elkaar bent. Sinterklaas, Pasen, Kerst, met een gezin is er altijd gezelligheid, reuring, daar hoef je niet veel voor te doen. Met een kind alleen is dat er niet automatisch, dat moet je organiseren. En dat vind ik soms wel eens lastig. Gelukkig hebben onze overburen een groot gezin, waar we altijd welkom zijn en regelmatig aanschuiven.

En het financiële deel, dat valt ook tegen. Je kunt niet meer zeggen: ”Ach schat, ik zit deze maand wat krap, kan jij haar schoenen even betalen?” Nu moet je alles van je alimentatie doen en die is niet hoog. Het blijkt dat vrouwen er na een scheiding gemiddeld 26% op achteruit gaan en mannen er 6% op vooruit. Ongemerkt betaalt de moeder toch vaak meer dan de vader. En dat merk je.

En het leukste aan het ‘single mom’ zijn?
Ik moest er even aan wennen, ik geef het toe, maar toen ik me er eenmaal aan overgegeven had vond ik het zalig: de vrijheid. Eén keer in de twee weken kan ik een heel weekend helemaal Mariëtte zijn. Geen broodtrommels, schooldingen of andere zorgtaken, alleen maar doen waar ik zin in heb. Maar dat kost tijd. De eerste maanden na mijn scheiding zat ik zielig in mijn eentje op de bank. Daar moet iedereen doorheen. Maar je moet er niet te lang in blijven hangen, dan word je een vervelend mens, voor jezelf, maar ook voor anderen. En vooral voor je kind(eren).

Is dat ook de reden dat je MADCompany bent begonnen?
Onder andere. 1 op de 3 huwelijken stranden. Als al die mensen depressief op de bank gaan zitten, krijg je een ontwrichte samenleving. Dat is niet goed en ook niet nodig. Er zijn zoveel leuke single vaders en moeders. We hebben inmiddels 3500 leden! Ik vind het zalig als ik hoor dat mensen weer gelukkig zijn met een partner door bemiddeling van MADCompany.nl.

Mariëtte Fehmers als redder van de maatschappij?
Zover wil ik niet gaan, maar als ik een paar mensen kan helpen om hun leven weer een beetje op orde te krijgen, ben ik gelukkig. We zijn inmiddels begonnen met een nieuw label: NXT STP. Een echtscheiding is een enorme klap in je gezicht, daar moet je van herstellen. En vaak kan je daar best wat hulp bij gebruiken. NXT STP helpt daarbij. Met een training, waarin we je helpen om in 1 dag  je nieuwe leven als single mama als nieuw avontuur te zien! Naast trainer ben ik ervaringsdeskundige, ik weet dus hoe het is om er plotseling alleen voor te staan.

Als je wilt gaan we binnen het programma van NXT STP ook aan de slag met je uiterlijk. Ik werk daarvoor samen met stylisten die ik nog ken uit mijn televisieperiode. Want als je eenmaal zover bent om van die bank op te staan, wil je dat natuurlijk wel op je voordeligst doen. Zie me als je total makeover-partner, voor zowel je innerlijk als je uiterlijk. Of misschien wel beter gezegd: jouw sidekick. Want naast een boel werk, gaan we ook een hoop lol maken. Aanmelden kan via mijn site www.mariettefehmers.com. Maak een afspraak en we gaan aan de slag!